Click the flag to find the adresses of the Great Pyrenees Clubs in Europe and the Breedstandard in the native language
visit the website of: The Great Pyrenees Club of Norway
The Pyrenean Mountain Dog Club of Gret Britain - PMDC
Pyrenean Mountain
Dog Club of Great Britain
The official French Breed Standaard from the FCI, translated from Frech to English (GB)
FCI-Standard Nr 137 / 05. 03. 1998 / GB
Pyrenean Mountain Dog
(Chien de Montagne des Pyreénées)
Translation : Mrs. Peggy Davis. Brought up to date by Dr. J.- M. Paschoud.
Origin: France
Date of publication of the original valid standard: 25.06.1986
Utilization: Shepherd dog, guard dog.
Cklassification FCI: Group 2 Pinscher and Schnauzer, Molossian and Swiss Mountain - and Cattledogs.
Section 2.2 Mastiff type, Mountain dogs.
Without working trial
General appearance: That of a dog of great size, imposing and strongly, but not lacking a certain elegance.
Head: not too heavy in comparison with the size. The sides of the head are rather flat.
Cranial region:
Skull:The width of the skull in its maximum part is noticable equal to its length. The skull is slightly rounded; the occipital protuberance being apparent, the skull in its rear part has an ogival shape.
Stop: Not pronounced.
Facial region:
Nose: Entirely black
Muzzle: Wide, of good length, narrower at its extremity.
Lips: The very slightly drooping lips cover just the lower jaw; they are black or strongly marked with black as well as the palate.
Jaws / Teeth: Dentition must be complete, the teeth sound and white. The incisors of the upper jaw cover those of the lower jaw withoout ever losing contact. Pincer bite allowed.
Eyes: Rather small, with an intelligent and contemplative expression, of amber brown colour. They are set in tight eyelids, bordered with black and set slightly oblique. The expression is soft and dreamy..
Ears: Placed at eye level; rather small; of triangular shape and rounded at their tips; they fall flat against the head; carried a little higher when the dog is alert.
Neck: Strong, quite short, with only slightly developed dewlaps.
Body:
Withers: Broad and muscled.
Back: Of good length, broad and firm.
Croup: Slightly slanting with hip bones rather prominent.
Flanks: Hardly let down.
Chest: Not too let down, bur broad and deep. The ribs are slightly rounded.
Tail: Rather long, bushy and forming a plume; carried low when at rest, with its tip forming preferably a hook; it curls above the back in a tight circle (making the wheel, << arroundera>> followwing the expression of the Pyrenean mountain people) when the dog is alert.
Limbs:
Forequarters: The forelegs are straight, strong well boned and well feathered.
Shoulders: Modeerately oblique.
Hindquarters: The feathering (fringes) on the hinquarters is longer and thicker than on the forequarters. Both hindlegs have double and well constituted dewclaws.
Thights: Fleshy, but not very let down.
Hocks: Broad, lean and moderated angled.
Feet: Not very long, compact, with slightly arched toes.
Gait: In spite of its size, the Pyrenean Mountain Dog has a very free movement, never appearing stiff or heavy, quite on the contrary very elegant; his angulations allow him sustained gaits.
Coat:
Hair: Really dense, flat; ratherr long and supple, longer on the tail and around the neck where it can be slightly wavy. The hair of the <<culotte>>, finer and more wooly, is very dense.
Colour: White, or white with grey (or badger hair colouring) or pale yellow or wolf colour or orange patches on the head, the ears and the root of the tail. The badgeer colouring patches are the most appreciated. Some dogs have a few patches on the body.
Size and Weight:
Size: Males 70 to 80 cm (28 in to 32 in)
Females 65 to 72 cm (26 in to 29 in)
A tolerance of 2 cm over size is admitted in subjects of perfect type.
Weight: Males about 60 kg ( +/- 125 pound)
Females about 45 kg ( +/- 95 pound)
Faults: Any departure from the foregoing points should be considered a fault and the seriousness with which the fault should be regarded should be in exact proportion ti its degree.
Eliminating faults:
N.B. Male animales should have two apparently normal testicles fully descended into the scrotum.
FORMAND
Lene Nielsen
Lille Mussevej 28
4990 Sakskøbing
Tlf.: 54 14 80 92
Email
SEKRETÆR
Pia Gottschalksen
Vejenbrødvej 32B
2980 Kokkedal
Tlf.: 49 14 18 50
Email
Suomen Pyreneläiset r.y.
Tapani Koivusalo
Kuorontie 1
05400 JOKELA
tel.: + 358 9 4171 563
blaireau.noire@saunalahti.fi
Klub für Ungarische Hirtenhunde
e.V.
Secretary:
Anneliese Friedrich
Baldesheimer Weg 16
12349 Berlin
Tel.:+ int - 30 - 7426066
Fax:+ int - 30 - 7432312
FCI Standard Nr. 137/ 28-04-1995 /D
Der bisher in französischer Sprache publizierte FCI - Standard wurde von der FCI ins Deutsche übersetzt.
Übersetzung: Frau Michèle Schneider,
Ursprung: Frankreich
Datum der Publikation des gültigen Originalstandards: 25-06-1986
Klassifikation FCI:
Gruppe 2
Pinscher,Schnauzer, Molosser und Schweizer Sennenhunde
Sektion 2.2.
Molosser - Berghunde
Ohne Arbeitsprüfung
Allgemeines Erscheinungsbild:
Grosser, imposanter, kräftig gebauter Hund, jedoch nicht ohne eine gewisse
Eleganz.
Fehler: Den Eindruck von Schwerfälligkeit, fehlender Vornehmheit, oder
Ähnlichkeit mit Bernhardiner, Neufundländer oder Leonberger erweckende
Erscheinung. Fetter, schlaffer, träger oder im Gegenteil gefährlich
erscheinender Hund.
Grösse:
Rüden : 0,70 m bis 0,80 m
Hündinnen: 0,65 m bis 0,72 m
Völlig typgerechten Hunden wird nach oben eine Toleranz von 2 cm zugestanden.
Gewicht:
Rüden : ungefähr 60 kg
Hündinnen: ungefähr 45 kg
Kopf:
Im Verhältnis zur Grösse nicht allzu mächtig. Die Kopfseiten sind recht flach;
der Schädel ist leicht gewölbt; der Hinterhauptkamm ist sichtbar; in seinem
hinteren Teil ist der Schädel spitzbogig. An der breitesten Stelle entspricht
die Schädelbreite ziemlich genau seiner Länge. In sanfter Neigung verbindet er
sich mit einem breiten, recht langen und am Ende schmaler werdenden Fang. Die
wenig hängenden Lefzen bedecken knapp den Unterkiefer; sie sind schwarz oder
sehr kräftig schwarz markiert, ebenso wie der Gaumen. Der Nasenschwamm ist
völlig schwarz.
Fehler: Zu schwerer Kopf; zu stark entwickelter Schädel; gewölbte Stirn;
betonter Stop; ungenügend pigmentierte Schleimhäute; zu stark hängende
Oberlefzen; rechtwinklige Kopfform.
Ausschliessender Fehler: Nasenschwamm von anderer Farbe als völlig
schwarz.
Augen:
Die eher kleinen Augen sind dunkelbernsteinfarben; aufgeweckt und bedächtig in
Ausdruck. Sie sind von dicht anliegenden schwarz geränderten Lidern umschlossen
und leicht schräggestellt. Der Blick ist sanft und verträumt.
Fehler: Runde, zu helle oder vorstehende Augen; Hängelider; bissiger oder
verstörter Ausdruck. Pigmentmangel um das Auge herum.
Ausschliessender Fehler: Depigmentierte Augenlider.
Ohren:
In Augenhöhe angesetzt; ziemlich klein; dreieckig mit abgerundeter Spitze; flach
gegen den Kopf fallend; beim aufgeweckten Hund etwas höher getragen.
Fehler: Zu lange, zu breite, verdrehte, gefaltetete oder zu hoch
angesetzte Ohren
Hals:
Kräftig, ziemlich kurz, mit wenig ausgeprägter Wamme.
Fehler: Dünn, etwas lang, zu stark entwickelte Wamme.
Zähne
Das Gebiss muss vollständig sein, die Zähne gesund und weiss. Die Schneidezähne
des Oberkiefers bedecken die des Unterkiefers ohne je den Kontakt zu verliere.
Zangengebiss ist zulässig.
Ausschliessender Fehler:Vor- oder Rückbiss.
Schultern:Mittelmässig schräg. Breiter, muskulöser Widerrist.
Körper:
Die Brust reicht nicht allzu tief hinab, ist aber breit und lang. Die Rippen
sind leicht gerundet. Der Rücken ist von guter Länge, breit und fest. Leicht
schräge Kruppe mit deutlich hervortretenden Hüften. Wenig hinabreichende Flanke.
Fehler:Eingesenkte oder aufgewölbte oder nach vorn abfallende Rückenlinie.
Windhundartiger Bauch.
Gliedmassen:
Die vorderen Gliedmassen sind gerade, kräftig und gut befedert. Reicher und
länger ist die befederung der hinteren Gliedmassen. Die Oberschenkel sind stark
bemuskelt, reichen abeer nicht weit hinab. Die breiren trockenen Sprunggelenke
sind mittelmässig gewinkelt. Die hinteren Gliedmassen tragen beide gut
ausgebildete Afterkrallen.
Fehler:Steiles Sprunggelenk. Ein- oder auswärts gedrehte Gliedmassen.
Ausschliessende Fehler:Keine, einfache oder verkümmerte doppelte
Afterkrallen an den interen Gliedmassen.
Pfoten:
Leicht länglich, kompakt mit etwas gewölbten Zehen.
Fehler: Zu lange und flache Pfoten.
Rute:
Ziemlich lang, buschig, eine Fahne bildend; in Ruhestellung tief getragen,
vorzugsweise mit einem Haken am Rutenende; beim aufgeweckten Hund hebt sie sich
und krümmt sich stark über den Rücken (er schlägt das Rad "Arroundera" in deer
Sprache der pyrenäisschen Bergbewohner).
Fehler Nicht dicht behaarte oder schlecht getragene Rute; zu kurze oder
zu lange Rute, ohne Fahne; ausbleibendes "Radschlagen" in der Bewegung oder
ständiges "Radschlagen', selbst in Ruhestellung.
Haar:
Recgt dicht und schlicht; ziemlich lang und weich; länger an der Rute und um den
Hals, wo es leicht gewellt sein darf. Das Haar der Hosen ist dünner, wolliger
und sehr dicht.
Fehler:Kurzes oder gekräuseltes Haar, fehlende Unterwolle.
Haarfarbe
Weiss oder weiss mit grauen (oder dachsfarbenen) blassgelben, wolfsfarbenen oder
orangefarbenen (rostigen) Flecken an Kopf, Ohren und Schwanzansatz. Am meisten
geschätzt werden dachsfarbene Flecken. Einzelne Hunde zeigen einige Flecken auf
dem Körper.
Fehler:Andere als die vorstehend genannten Farben welche auf
Einkreuzungen hinweisen.
Ausschliessende Fehler: Flecken aus Haaren, die bis zur Wurzel
schwarzgefärbt sind.
Gangwerk
Trotz seiner Grösse besitzt der Pyrenäen Berghund ein sehr fliessendes Gangwerk,
nie,als schwerfällig, sondern im Gegenteil sehr elegant; seine winkelungen
elauben ihm eine ermüdungsfreie Bewegung.
N.B.: Rüden müssen zwei offensichtlich normal entwickelte Hoden aufweisen, die sich vollständig im Hodensack befinden.
Nederlandse Vereniging van
Liefhebbers van de Pyreneese Berghond N.V.L.P.H.
Puppy & Rasinformation:
Diny Verhey, Passiebloem 5, 3068 AJ Rotterdam, tel.: + int - (0)10 - 4215218
Rasstandaard
Algemeen
Een grote, indrukwekkende en krachtig gebouwde hond, maar
met een zekere gratie
Karakter
Karakter en temperament zijn van groot belang. Van nature is de Pyrenese
Berghond betrouwbaar, vriendelijk en toegewijd. Alhoewel waakzaam en beschermend
voor zijn gezin en/of kudde, is zijn algemeen gedrag kalm, geduldig en tolerant.
Hij is eigenzinnig, met een sterke wil, onafhankelijk en iets gereserveerd -
terughoudend voor vreemden; maar ook opmerkzaam, moedig, en loyaal tegenover
zijn toevertrouwden, zowel mens als dier.
Ook al is de Pyrenese Berghond terughoudend tegenover vreemden, elk teken van
schuwheid, nervositeit en agressief gedrag naar mensen toe is uit den boze !
Hoofd
Niet te zwaar in verhouding tot de grootte van de hond. Aan de zijkanten
tamelijk plat. De schedel is licht gewelfd. Doordat de achterhoofdsknobbel
zichtbaar is, heeft de hersenpan de vorm van een spitsboog. Op het breedste punt
is de schedel bijna even breed als lang. Hij sluit zich met een zachte helling
aan de snuit aan. De snuit is breed, goed lang en iets smaller aan het uiteinde.
Van boven gezien V - vormig met afgesneden punt. De lippen hangen maar weinig
over en bedekken net de onderkaak. Ze zijn zwart of voornamelijk zwart, even als
het verhemelte. De neusspiegel is helemaal zwart.
Gebit
Moet compleet, gezond en wit zijn. De snijtanden van de bovenkaak staan voor die
van de onderkaak, zonder contactverlies. Een tanggebit is toegestaan.
Oren
Aangezet ter hoogte van het oog. Vrij klein, driehoekig van vorm en aan het
uiteinde afgerond. Vallen langs het hoofd. Als de hond oplettend is, worden ze
iets hoger gedragen.
Ogen
Vrij klein, amandelvormig, met een intelligente en peinzende uitdrukking. Bruin
- Amber van kleur. Omgeven door goed gesloten, zwart omrande oogleden. Staan
enigzins schuin in het hoofd. De blik is zacht en dromerig.
Lichaam
De hals is sterk en tamelijk kort, en heeft weinig ontwikkelde keelhuid. De
schouders staan middelmatig schuin. De schoft is breed en gespierd. De borst
reikt niet al te laag, maar is breed en diep. De ribben zijn licht gewelfd. De
rug is goed lang, breed en sterk. Het kruis is licht hellend, met tamelijk
uitstekende heupen. De buik is nauweliks opgetrokken.
Schouderhoogte: reuen 70 -80 cm, teven 65 -72 cm. Een afwijking van 2 cm daarboven is toegestaan voor zeer getypeerde exemplaren. Gewicht: reuen ongeveer 60 kg, teven ongeveer 45 kg.
Benen
De voorbenen zijn recht, sterk en goed bevederd. Ook de achterbenen zijn
bevederd, maar de bevedering is langer en voller dan aan de voorbenen. De dijen
zijn gespierd maar niet erg lang. De sprongen zijn breed, droog en middelmatig
gebogen. Beide achterbenen hebben dubbele en goedgevormde hubertusklauwen.
Voeten
Niet erg lang. Gedrongen. Enigzins gebogen tenen.
Staart
Vrij lang en volop behaard. Pluimstaart. In rust wordt de staart laag gedragen
terwijl de punt opkrult. Als de hond opgewonden is, krult de start over de rug.
Hij maakt het " Wiel "
Vacht
Vol behaard. Vlak, vrij lang en zacht. Langer op de staart en rond de hals, waar
het licht kan golven. De beharing van de broek is fijner, wolliger en zeer
dicht.
Kleur
Wit, of wit met op het hoofd, op de oren en bij het begin van de staart grijze
(daskleurige), lichtgele, wolfskleurige of oranje vlekken. Daskleurige vlekken
hebben de voorkeur. Enkele vlekken op het lichaam zijn toegestaan.
Bijzonderheden
Gangen: ondanks zijn grootte heeft de Pyrenese Berghond een zeer soepele
gang; geen zware, maar juist een elegante loop; door zijn krachtige bouw kan hij
zijn gangen lang volhouden.
Fouten: een algemene verschijning die de indruk geeft van plompheid
zonder adel of die duidt op een gelijkenis met de Sint-Bernard, Newfoundlander
of Leonberger; dikke, slappe, apathische honden, of juist gevaarlijk uitziende
honden; te plomp hoofd, te rechthoekig hoofd; te grote schedel; bol voorhoofd;
duidelijke stop; onvoldoende pigment op de slijmvliezen; te sterk neerhangende
lippen; ronde ogen, te lichte of uitpuilende ogen; kwaadaardige of woeste
uitdrukking; gebrek aan pigment op de oogleden; te lange, te brede, gedraaide,
geplooide of te hoog aangezette oren; te dunne hals, vrij lange hals, te veel
keelhuid; holle rug, bolle rug; opgetrokken buik; rechte sprongen; naar buiten
of naar binnen staande benen; te lange en te platte voeten; te weinig behaarde
staart of een slecht gedragen staart, te korte of te lange staart, staart zonder
pluimen, staart die niet krult bij opwinding, of die in rust juist voortdurend
krult; kort of gekroesd haar; ontbreken van de wolharen; vachtkleuren anders dan
hiervoor aangegeven.
Fouten die leiden tot uitsluiting:
een neusspiegel die allesbehalve zuiver zwart is; vleeskleurige oogleden; onder-
of bovenvoorbijten; ontbreken van hubertusklauwen, enkelvoudige of dubbele
atrofische hubertusklauw op de achterbenen; vlekken waarvan het haar zwart is
tot aan de haarwortel; monorchisme of cryptorchisme.
| BREF APERÇU
HISTORIQUE : Présent dans les Pyrénées depuis des temps immémoriaux, connu
au Moyen Âge et utilisé comme gardien de châteaux, il est mentionné par
Gaston Phoebus au XIVe siècle. Déjà apprécié comme chien de compagnie au
XVIIe siècle, il connut la gloire à la cour de Louis XIV. La première
description détaillée de ce chien date de 1897 dans le livre du Comte de
Bylandt. Dix ans plus tard sont créés les premiers clubs de race et en 1923
la Réunion des Amateurs de Chiens Pyrénéens, à l'initiative de M. Bernard
SÉNAC-LAGRANGE, fait enregistrer le standard officiel auprès de la S.C.C. Le
standard actuel est encore très proche du standard élaboré en 1923, ce sont
surtout des précisions qui y ont été apportées. |
|
| TETE : Pas trop
forte en comparaison de la taille. Ses côtés sont assez plats.
REGION CRANIENNE : REGION FACIALE : COU : Il est fort, assez court, avec des fanons peu développés. CORPS : La longueur du corps de la pointe de
l'épaule à la pointe de la fesse est légèrement supérieure à la hauteur du
chien au garrot. La hauteur du sternum au sol est à peu près égale à la
moitié de la hauteur au garrot mais jamais inférieure. QUEUE : Elle descend au moins à la pointe du jarret. Elle est touffue et forme panache, elle est portée basse au repos, avec son extrémité formant crochet de préférence. Elle se relève sur le dos en s'arrondissant fortement, seule son extrémité touchant le rein (en faisant la roue, « arroundera » selon l'expression des Montagnards Pyrénéens) quand le chien est en éveil.
MEMBRES ANTERIEURS : Ils sont d'aplomb, forts. MEMBRES POSTERIEURS : Les postérieurs présentent
des franges plus longues et plus fournies que les antérieurs. Vus de
derrières ils sont perpendiculaires au sol. PEAU : Epaisse et souple, elle présente souvent des taches de pigmentation sur tout le corps. ROBE : POIL : Il est bien fourni, plat, assez long et souple, assez crissant sur les épaules et le dos, plus long à la queue et autour du cou où il peut onduler légèrement. Le poil de la culotte, plus fin et plus laineux est très fourni. Le sous-poil est également bien fourni. COULEUR : Elle est blanche ou blanche avec des taches d'apparence grise ( poil de blaireau ou louvet) ou jaune pâle, ou orange (« arrouye ») en tête, aux oreilles et à la naissance de la queue et parfois sur le corps. Les taches poil de blaireau sont les plus appréciées. TAILLE : DEFAUTS : Tout écart par
rapport à ce qui précède doit être considéré comme un défaut qui sera
pénalisé en fonction de sa gravité. DEFAUTS ELIMINATOIRES : N.B. : Les mâles doivent avoir deux testicules d'aspect normal complètement descendus dans le scrotum
|
|
|
CHIEN DE MONTAGNE DES PYRENEES |
Club Amatori Cani dei
Pirenei (A.C.P.)
Preambolo
Per fare la guardia al gregge, alla fattoria o al castello il Montagna dei
Pirenei aveva bisogno un tempo di ardimento, di potenza, di ostinazione,
d'agilità, die sangue freddo: queste sono quelle qualità che bisogna ancora
ricercare e mantenere ai giorni nostri.
Il Montagne deve essere ardito, né timido, né pauroso, né cattivo. Deve essere
potente, ma non pesante, perché deve essere nel medesimo tempo adile e forte. E
la combinati- one della forza e dell'agilità che conferisce a questo cane la sua
andatura e la sua nobilità: piu signore che servitore, il suo sguardo è pieno di
dolcezza.
Il Montagna dei Pirenei non è né un mastino né un levriero, è un lupo- molossoide. Infine, se lo standard descrive tutte le parti del cane, non bisogna perdere di vista che è l'armonia di ogni sua parte che fa il bel cane.
Aspetto generale
Quella di un cane di grande taglia, imponente e fortemente costruito, ma non
privo di una certa eleganza.
Difetti: aspetto generale che dà impressione di pesantezza, senza
distinzione o indicante una rassomiglianza con il Cane San Bernardo, il
Terranova o il Leonberger.
Cani grassi, mosci, linfatici o al contrario d'apparenza pericolosa.
Taglia
Maschi : da 70 a 80 cm
Femmini: da 65 a 72 cm
Una tolleranza di 2 cm al di sopra è ammessa per i soggetti perfettamente tipic
Peso
Maschi : circa 60 kg
Femmini : circa 45 kg
Testa
Non molto grande in relazione alla taglia. Le facce laterali della testa sono
abbastanza piatte; il cranio è leggermente bombato; essendo la cresta occipitale
apparente, il cranio, nella sua parte posteriore è di forma ogivale.
La largezza del cranio nella sua parte maggiore è pressoché uguale alla sua
lunghezza. Esso si raccoeda in dolce pendenza a un muso lardo, di buona
lunghezza che si restringere verso la sua estremità. Le labbra poco pendenti
ricoprono giustamente la mascella inferiore; esso sono nere o fortemente
macchiate di nero come il palato. Il tartufo è interamente nero.
Difetti: testa troppo pesante, cranio troppo sviluppato; salto
naso-frontale marcato; pigmentazione delle mucose insufficiente; labbra troppo
discese; testa di forma rettangolare.
Eliminatore: ogni tartufo di un colore diverso dal nero assoluto.
Occhi
Gli occhi piuttosto piccoli, d'espressione intelligente e contemplativa, sono
racchiusi da palpebre serrate, bordate di nero e leggeramente oblique.
Lo sguardo è dolce e sognante.
Difetti: occhi rotondi, troppo chiari o prominenti; palpebre cadanti;
espressione cattiva o truce. Mancanza di pigmentazione attorno all'occhio.
Eliminatori: ladre alle palpebre.
Orecchi
Poste all'altezza dell'occhio; abbasranza picole, di forma triangolare.
Difetti: gracile, un po' lungo, giogaia troppo pronunciata.
Denti
La dentura deve essere completa, i denti sani e bianchi. Gli incisivi della
mascella superiore ricoprono quelli della mascella inferiore senza mai perdere
il contatto. La dentura a tenaglia è ammessa.
Eliminatori: prognatismo inferiore o superiore.
Spalle
Mediamente oblique. Garrese largo e muscolato.
Corpo
Il petto non è troppo disceso, ma largo e profundo. Le costole leggermente
arrotondate. Il dorso di buona lunghezza, largo e sostenuto. La groppa
leggermente obliqua con anche abbastanza salienti. Il fianco poco disceso.
Difetti: linea del dorso insellata o arcuata cadente verso il davanti.
Vente levrettato.
Arti
Gli arti anteriore sono diritti, robusti e ben frangiati. Le frange esistono
anche agli arti posteriori, più lunghe e più fornite.
Le cosce sono grosse ma poco discese. I garetti larghi, secchi, medimente
angolati.
Gli arti posteriore portano ciascuno degli speroni doppi e ben costituiti.
Difetti: garetto diritto. Appiombo mancino o cagnolo.
Eliminatiori: assenza di speroni; speroni semplici o speroni doppi
atrofizzati ai posteriori.
Piedi
Poco allungati, compatti, con la dita un po' arquate.
Difetti: piedi troppo linghi e piatti.
Coda
Abbastanza lunga, folta e formante pennacchio; portata bassa in riposo con
l'estremità che forma un uncino; si alza sul dorso girandosi fortemente (facendo
la ruota "arroundera" secondo l'espressione dei montanari perenaici) quando il
cane è in attenzione.
Difetti: coda poco fornita di pelo o mal portata; coda troppo corta o
troppo lunga; senza pennacchio; che non fa la ruota in azione o che la da
continuamente, anche in riposo.
Pelo
Ben fornito, piatto; abbastanza lungo e flessibile, più lungo alla coda e
attorno al collo dove può essere leggermente ondulato. Il pelo dei calzoni, più
fine e più lanosa, è mlto fornito.
Difetti: pelo corto e ricciuto. Assenza di sottopelo.
Mantello
Bianco o bianco a macchie grigie (o pelo di tasso) o giallo pallido o grigio
lupo o arancio (Arrouye) sulla testa, alle orecchie e all'attaccatura della
coda.Le macchie di pelo di tasso sono le più apprezzate. Alcuni cani portano
qulche macchia sul corpo.
Difetti: altri colori oltre a quelli sopra indicati, che denoterebbero
degli avvenuti incroci.
Elimlnatori: Macchie di pelo nero fino alle radice.
Andatura
Malgrado la sua taglia, il Cane dei Pirenei ha un'andatura molto sciolta, mai
improntata a pesantezza, ma, al contrario, molto elegante; le sue angolature gli
permettono andature sostenute.
Difetti eliminatori per i maschi
monorchidismo e criptorchidismo, cioè assenza di un testicolo o di tutti e due.
CLUB ESPAÑOL DEL PERRO MONTAÑA DE LOS PIRINEOS
ESTÁNDAR FCI nº 137/02.04.2001/F PERRO DE MONTAÑA DE LOS PIRINEOS
ORIGEN: Francia.
FECHA DE PUBLICACIÓN DEL ESTÁNDAR:
13 de Marzo de 2001.
UTILIZACIÓN:
Perro de protección de rebaños en montaña.
CLASIFICACIÓN F.C.I.:
Grupo 2. Perros de tipo Pinscher y Schnauzer, Molosoides, Perros de Montaña, y
de Bouviers Suizos.
BREVE RESUMEN HISTÓRICO:
Presente en los Pirineos desde tiempos inmemoriales, conocido en la Edad Media y
utilizado como guardián de Castillos. Es mencionado por Gastón Phoebus en el
siglo XIV. Apreciado como perro de compañía en el siglo XVII, conoció la gloria
en la corte de Luis XIV. La primera descripción detallada de este perro data de
1897, en el libro del Conde de Bylandt. Diez años después se crearon los
primeros clubes de raza, y en 1923 la "Reunión des Amateurs de Chiens Pyrénéens",
por iniciativa de M. Bernard Sénac-Lagrange, registró el Estándar oficial ante
Sociedad Central Canina El Estándar actual es, sin embargo, muy parecido al
Estándar elaborado en 1923, siendo sólo precisiones lo que se han incorporado.
ASPECTO GENERAL:
Perro de gran talla, imponente y de fuerte esqueleto, sin estar desprovisto, no
obstante de cierta elegancia.
PROPORCIONES IMPORTANTES:
- La anchura máxima del cráneo es igual a su longitud.
- El hocico es ligeramente más corto que el cráneo.
- La longitud del cuerpo desde la punta del hombro hasta la punta del anca, es
ligeramente superior de la altura a la cruz del perro.
- La altura del pecho es igual o ligeramente inferior a la mitad de la altura a
la cruz.
COMPORTAMIENTO, CARÁCTER:
Utilizado para garantizar la protección de los rebaños contra los ataques de los
depredadores, su selección se ha centrado sobre sus aptitudes para la guarda y
la disuasión y su apego con la manada.
Las principales cualidades que resultan son la fuerza y la agilidad, asi como la
dulzura y el apego a los que protege.
Este perro de protección tiene una propensión a la independencia y un sentido de
la iniciativa que requiere, por parte de su propietario, una cierta autoridad.
CABEZA:
No debe ser muy grande en relación con la talla del perro. Los lados de la
cabeza serán más bien planos.
REGIÓN CRANEAL
Cráneo:
La anchura máxima del cráneo es igual a su longitud; el cráneo es ligeramente
abombado.
La cresta occipital debe ser aparente, lo que le da al cráneo su aspecto ojival
en su parte posterior. Las arcadas sobre las cejas no tienen que marcarse. El
surco mediano entre los ojos es apenas perceptible al tocarlo.
Stop:
Tiene que ser en dulce pendiente.
REGIÓN FACIAL
Trufa:
Es enteramente negra.
Hocico:
Es ancho, ligeramente más corto que el cráneo, adelgazando progresivamente cerca
de su extremo. Visto desde arriba tiene la forma de V con la punta truncada. El
hocico tiene que estar lleno debajo de los ojos, sin depresión.
Labios:
Cuelgan poco y deben cubrir justo la mandíbula inferior. Son negros o muy
manchados de negro, así como el paladar.
Mandíbulas y dientes:
La dentadura debe ser completa, los dientes blancos y sanos. El cierre debe ser
en tijera (los incisivos superiores recubren los incisivos inferiores sin perder
el contacto). El cierre en tenaza, así como que los dos incisivos centrales
inferiores basculen hacia delante, están admitidos.
Ojos:
Deben ser más bien pequeños, de forma almendrada, ligeramente oblicuos, de
expresión inteligente, contemplativa y de color castaño ambarino. Los párpados
no deben estar nunca sueltos, los cuales están bordeados de negro. La mirada es
dulce y soñadora.
Orejas:
Implantadas al mismo nivel de los ojos, más bien pequeñas, de forma triangular,
deben redondearse en su punta y caer planas a ambos lados de la cabeza. Cuando
el perro se muestra atento debe llevarlas algo más altas.
Cuello:
Fuerte, más bien corto y con la papada poco desarrollada.
TRONCO
Cuerpo:
La longitud del cuerpo desde la punta de los hombros a la punta de las ancas es
ligeramente superior a la altura del perro a la cruz.
Parte superior:
Tiene que ser firme.
Cruz:
Ancha.
Dorso: De buena longitud y sólido. Riñones: De longitud mediana.
Grupa:
Ligeramente oblicua, con las ancas más bien prominentes.
Ijadas: Poco descendidas.
Pecho:
No demasiado bajo, paro ancho y largo. Desciende al nivel del codo, no más bajo,
su altura es igual o ligeramente inferior a la mitad de la altura del perro a la
cruz, Las costillas son ligeramente redondeadas. La distancia entre el suelo y
el esternón es, por lo menos, igual a la mitad de la altura del perro a la cruz.
Cola:
La longitud de la cola estirada debe llegar, al menos, a la punta de los
corvejones. Larga y tupida. En reposo debe llevarla baja con su extremo,
preferentemente en forma de gancho. En estado de alerta debe recogerla sobre el
dorso, tocando
EXTREMIDADES
Miembros anteriores:
Son rectos, aplomados y fuertes.
Hombros:
Tienen que ser medianamente oblicuos.
Brazo:
Musculado y de longitud media.
Antebrazo:
Derecho, fuerte y con flecos.
Carpo:
El puño tiene que estar en la prolongación del antebrazo.
Metacarpo:
Ligeramente oblicuo.
Pies:
No deben ser muy largos, pero sí compactos, con los dedos un poco arqueados.
Miembros posteriores:
Presentan flecos más largos y más tupidos que los anteriores. Vistos desde
detrás, son perpendiculares al suelo.
Muslos:
Tienen que estar musculados, no demasiado largos y medianamente oblicuos "perneados".
Rodillas:
Medianamente anguladas y en el eje del cuerpo.
Piernas:
De longitud mediana y fuerte.
Jarretes:
Largos, secos y medianamente acodados.
Espolones:
Cada una de las extremidades posteriores debe presentar un doble espolón
totalmente formado. Las extremidades anteriores presentan, algunas veces
espolones simples o dobles.
MARCHA-MOVIMIENTO:
El movimiento del perro, a pesar de su talla, debe ser fácil, sin apariencia de
pesadez, es decir, muy elegante. El paso es más amplio que rápido y corto. Sus
angulaciones deben permitir llevar una marcha sostenida.
PIEL:
Gruesa y flexible, presenta, normalmente manchas de pigmentación sobre todo el
cuerpo.
MANTO
Pelo:
El pelo debe ser espeso, liso, bastante largo y flexible. En la cola y en el
cuello será más largo, incluso ligeramente ondulado. La cara posterior de los
muslos debe presentar faldones muy tupidos de pelo más fino y lanoso. El subpelo
es igualmente tupido.
Color:
El mando debe de ser de color blanco o blanco con manchas grises (pelo de tejón),
amarillo pálido, de color lobuno o naranja, en la cabeza, orejas y nacimiento de
la cola. Algunos ejemplares presentan manchas en el cuerpo. Las manchas de color
tejón son las más apreciadas.
TALLA:
- Machos: 70 a 80 cm. a la cruz.
- Hembras: 65 a 75 cm. a la cruz.
En los ejemplares perfectamente proporcionados se tolera que puedan superar la
altura máxima en dos centímetros.
DEFECTOS
Toda desviación a lo anteriormente descrito es considerada un defecto que
será penalizado en función de su gravedad.
Aspecto general:
Pesado, desgarbado y sin distinción. Perro gordo, sin energía y linfático.
Cabeza:
- Cabeza pesada, de forma rectangular.
- Cráneo demasiado ancho y frente abombada.
- Stop muy marcado o inexistente.
- Labios descendidos formando belfo.
- Pigmentación insuficiente en la trufa, en el borde de los párpados y en los
labios.
Ojos:
Redondos, claros, hundidos o prominentes, demasiado grandes o pequeños,
demasiado juntos o separados. El tercer párpado visible. Expresión dura.
Orejas:
Anchas, largas, mariposadas, plegadas. Implantadas muy altas o muy traseras.
Cuello:
Delgado, débil, un poco largo o, por el contrario, demasiado corto, dando la
impresión de que la cabeza está en los hombros. La papada muy pronunciada.
Cuerpo:
Dorso ensillado o encarpado. Vientre agalgado o caído.
Pecho:
Demasiado ancho o demasiado estrecho. Lados planos o, por el contrario, en tonel.
Cola:
Cola poco poblada o mal llevada, muy corta o demasiado larga, sin penacho, que
no se enrosca cuando el animal está en acción o que está permanentemente
enroscada, incluso en reposo.
Miembros anteriores:
Miembros zambos o en tonel. Ángulo escápulo-humeral demasiado abierto.
Miembros posteriores:
Miembros zambos o en tonel. Corvejones rectos.
Pies:
Largos y planos.
Pelo: Pelo corto u ondulado, sedoso o suave, ausencia de subpelo.
DEFECTOS ELIMINATORIOS
Color:
Otros colores que los indicados en el estándar.
Trufa:
De un color que no sea negro.
Mandíbulas:
Prognatismo superior o inferior, o cualquier malformación de las mandibulas.
Ojos: Párpados roñosos, tiñosos, ojos amarillos.
Espolones:
Ausencia de espolones, espolón simple o espolón doble atrofiado en los
posteriores.
Talla: Fuera de límites.
NOTA: Los machos deben tener dos testículos de apariencia normal,
completamente descendidos en el escroto.
top
This page is part of the
Great Pyrenees
Connection Web Site and was first published: 4 Dec. 1995