Great Pyrenees Clubs - Europe


Click the flag to find the adresses of the Great Pyrenees Clubs in Europe and the Breedstandard in the native language



Norway


visit the website of: The Great Pyrenees Club of Norway


The Pyrenean Mountain Dog Club of Gret Britain - PMDC

United Kingdom

Pyrenean Mountain Dog Club of Great Britain

Great Pyrenees : The official French Breed Standaard from the FCI, translated from Frech to English (GB)

The official French Breed Standaard from the FCI, translated from Frech to English (GB)

FCI-Standard Nr 137 / 05. 03. 1998 / GB

Pyrenean Mountain Dog

(Chien de Montagne des Pyreénées)

Translation : Mrs. Peggy Davis. Brought up to date by Dr. J.- M. Paschoud.

Origin: France

Date of publication of the original valid standard: 25.06.1986

Utilization: Shepherd dog, guard dog.

Cklassification FCI: Group 2 Pinscher and Schnauzer, Molossian and Swiss Mountain - and Cattledogs.

Section 2.2 Mastiff type, Mountain dogs.

Without working trial

General appearance: That of a dog of great size, imposing and strongly, but not lacking a certain elegance.

Head: not too heavy in comparison with the size. The sides of the head are rather flat.

Cranial region:

Skull:The width of the skull in its maximum part is noticable equal to its length. The skull is slightly rounded; the occipital protuberance being apparent, the skull in its rear part has an ogival shape.

Stop: Not pronounced.

Facial region:

Nose: Entirely black

Muzzle: Wide, of good length, narrower at its extremity.

Lips: The very slightly drooping lips cover just the lower jaw; they are black or strongly marked with black as well as the palate.

Jaws / Teeth: Dentition must be complete, the teeth sound and white. The incisors of the upper jaw cover those of the lower jaw withoout ever losing contact. Pincer bite allowed.

Eyes: Rather small, with an intelligent and contemplative expression, of amber brown colour. They are set in tight eyelids, bordered with black and set slightly oblique. The expression is soft and dreamy..

Ears: Placed at eye level; rather small; of triangular shape and rounded at their tips; they fall flat against the head; carried a little higher when the dog is alert.

Neck: Strong, quite short, with only slightly developed dewlaps.

Body:

Withers: Broad and muscled.

Back: Of good length, broad and firm.

Croup: Slightly slanting with hip bones rather prominent.

Flanks: Hardly let down.

Chest: Not too let down, bur broad and deep. The ribs are slightly rounded.

Tail: Rather long, bushy and forming a plume; carried low when at rest, with its tip forming preferably a hook; it curls above the back in a tight circle (making the wheel, << arroundera>> followwing the expression of the Pyrenean mountain people) when the dog is alert.

Limbs:

Forequarters: The forelegs are straight, strong well boned and well feathered.

Shoulders: Modeerately oblique.

Hindquarters: The feathering (fringes) on the hinquarters is longer and thicker than on the forequarters. Both hindlegs have double and well constituted dewclaws.

Thights: Fleshy, but not very let down.

Hocks: Broad, lean and moderated angled.

Feet: Not very long, compact, with slightly arched toes.

Gait: In spite of its size, the Pyrenean Mountain Dog has a very free movement, never appearing stiff or heavy, quite on the contrary very elegant; his angulations allow him sustained gaits.

Coat:

Hair: Really dense, flat; ratherr long and supple, longer on the tail and around the neck where it can be slightly wavy. The hair of the <<culotte>>, finer and more wooly, is very dense.

Colour: White, or white with grey (or badger hair colouring) or pale yellow or wolf colour or orange patches on the head, the ears and the root of the tail. The badgeer colouring patches are the most appreciated. Some dogs have a few patches on the body.

Size and Weight:

Size: Males 70 to 80 cm (28 in to 32 in)

Females 65 to 72 cm (26 in to 29 in)

A tolerance of 2 cm over size is admitted in subjects of perfect type.

Weight: Males about 60 kg ( +/- 125 pound)

Females about 45 kg ( +/- 95 pound)

Faults: Any departure from the foregoing points should be considered a fault and the seriousness with which the fault should be regarded should be in exact proportion ti its degree.

Eliminating faults:

N.B. Male animales should have two apparently normal testicles fully descended into the scrotum.


top


Sweden

Pyrenéersällskapet
 


Danmark

Pyreneerklubben


FORMAND
Lene Nielsen
Lille Mussevej 28
4990 Sakskøbing
Tlf.: 54 14 80 92
Email

SEKRETÆR
Pia Gottschalksen
Vejenbrødvej 32B
2980 Kokkedal
Tlf.: 49 14 18 50
Email


Finland

Suomen Pyreneläiset r.y.
Tapani Koivusalo
Kuorontie 1
05400 JOKELA
tel.: + 358 9 4171 563
blaireau.noire@saunalahti.fi


 

Germany

Klub für Ungarische Hirtenhunde e.V.
Secretary:
Anneliese Friedrich
Baldesheimer Weg 16
12349 Berlin
Tel.:+ int - 30 - 7426066
Fax:+ int - 30 - 7432312

Der Pyrenäen Berghund

FCI Standard Nr. 137/ 28-04-1995 /D


Der bisher in französischer Sprache publizierte FCI - Standard wurde von der FCI ins Deutsche übersetzt.

Übersetzung: Frau Michèle Schneider,

Ursprung: Frankreich

Datum der Publikation des gültigen Originalstandards: 25-06-1986

Klassifikation FCI:
Gruppe 2
Pinscher,Schnauzer, Molosser und Schweizer Sennenhunde
Sektion 2.2.
Molosser - Berghunde
Ohne Arbeitsprüfung


Rasse Standard
 

Allgemeines Erscheinungsbild:
Grosser, imposanter, kräftig gebauter Hund, jedoch nicht ohne eine gewisse Eleganz.
Fehler: Den Eindruck von Schwerfälligkeit, fehlender Vornehmheit, oder Ähnlichkeit mit Bernhardiner, Neufundländer oder Leonberger erweckende Erscheinung. Fetter, schlaffer, träger oder im Gegenteil gefährlich erscheinender Hund.

Grösse:
Rüden : 0,70 m bis 0,80 m
Hündinnen: 0,65 m bis 0,72 m
Völlig typgerechten Hunden wird nach oben eine Toleranz von 2 cm zugestanden.

Gewicht:
Rüden : ungefähr 60 kg
Hündinnen: ungefähr 45 kg

Kopf:
Im Verhältnis zur Grösse nicht allzu mächtig. Die Kopfseiten sind recht flach; der Schädel ist leicht gewölbt; der Hinterhauptkamm ist sichtbar; in seinem hinteren Teil ist der Schädel spitzbogig. An der breitesten Stelle entspricht die Schädelbreite ziemlich genau seiner Länge. In sanfter Neigung verbindet er sich mit einem breiten, recht langen und am Ende schmaler werdenden Fang. Die wenig hängenden Lefzen bedecken knapp den Unterkiefer; sie sind schwarz oder sehr kräftig schwarz markiert, ebenso wie der Gaumen. Der Nasenschwamm ist völlig schwarz.
Fehler: Zu schwerer Kopf; zu stark entwickelter Schädel; gewölbte Stirn; betonter Stop; ungenügend pigmentierte Schleimhäute; zu stark hängende Oberlefzen; rechtwinklige Kopfform.
Ausschliessender Fehler: Nasenschwamm von anderer Farbe als völlig schwarz.

Augen:
Die eher kleinen Augen sind dunkelbernsteinfarben; aufgeweckt und bedächtig in Ausdruck. Sie sind von dicht anliegenden schwarz geränderten Lidern umschlossen und leicht schräggestellt. Der Blick ist sanft und verträumt.
Fehler: Runde, zu helle oder vorstehende Augen; Hängelider; bissiger oder verstörter Ausdruck. Pigmentmangel um das Auge herum.
Ausschliessender Fehler: Depigmentierte Augenlider.

Ohren:
In Augenhöhe angesetzt; ziemlich klein; dreieckig mit abgerundeter Spitze; flach gegen den Kopf fallend; beim aufgeweckten Hund etwas höher getragen.
Fehler: Zu lange, zu breite, verdrehte, gefaltetete oder zu hoch angesetzte Ohren

Hals:
Kräftig, ziemlich kurz, mit wenig ausgeprägter Wamme.
Fehler: Dünn, etwas lang, zu stark entwickelte Wamme.
Zähne
Das Gebiss muss vollständig sein, die Zähne gesund und weiss. Die Schneidezähne des Oberkiefers bedecken die des Unterkiefers ohne je den Kontakt zu verliere. Zangengebiss ist zulässig.
Ausschliessender Fehler:Vor- oder Rückbiss.

Schultern:Mittelmässig schräg. Breiter, muskulöser Widerrist.

Körper:
Die Brust reicht nicht allzu tief hinab, ist aber breit und lang. Die Rippen sind leicht gerundet. Der Rücken ist von guter Länge, breit und fest. Leicht schräge Kruppe mit deutlich hervortretenden Hüften. Wenig hinabreichende Flanke.
Fehler:Eingesenkte oder aufgewölbte oder nach vorn abfallende Rückenlinie. Windhundartiger Bauch.

Gliedmassen:
Die vorderen Gliedmassen sind gerade, kräftig und gut befedert. Reicher und länger ist die befederung der hinteren Gliedmassen. Die Oberschenkel sind stark bemuskelt, reichen abeer nicht weit hinab. Die breiren trockenen Sprunggelenke sind mittelmässig gewinkelt. Die hinteren Gliedmassen tragen beide gut ausgebildete Afterkrallen.
Fehler:Steiles Sprunggelenk. Ein- oder auswärts gedrehte Gliedmassen.
Ausschliessende Fehler:Keine, einfache oder verkümmerte doppelte Afterkrallen an den interen Gliedmassen.

Pfoten:
Leicht länglich, kompakt mit etwas gewölbten Zehen.
Fehler: Zu lange und flache Pfoten.

Rute:
Ziemlich lang, buschig, eine Fahne bildend; in Ruhestellung tief getragen, vorzugsweise mit einem Haken am Rutenende; beim aufgeweckten Hund hebt sie sich und krümmt sich stark über den Rücken (er schlägt das Rad "Arroundera" in deer Sprache der pyrenäisschen Bergbewohner).
Fehler Nicht dicht behaarte oder schlecht getragene Rute; zu kurze oder zu lange Rute, ohne Fahne; ausbleibendes "Radschlagen" in der Bewegung oder ständiges "Radschlagen', selbst in Ruhestellung.

Haar:
Recgt dicht und schlicht; ziemlich lang und weich; länger an der Rute und um den Hals, wo es leicht gewellt sein darf. Das Haar der Hosen ist dünner, wolliger und sehr dicht.
Fehler:Kurzes oder gekräuseltes Haar, fehlende Unterwolle.

Haarfarbe
Weiss oder weiss mit grauen (oder dachsfarbenen) blassgelben, wolfsfarbenen oder orangefarbenen (rostigen) Flecken an Kopf, Ohren und Schwanzansatz. Am meisten geschätzt werden dachsfarbene Flecken. Einzelne Hunde zeigen einige Flecken auf dem Körper.
Fehler:Andere als die vorstehend genannten Farben welche auf Einkreuzungen hinweisen.
Ausschliessende Fehler: Flecken aus Haaren, die bis zur Wurzel schwarzgefärbt sind.

Gangwerk
Trotz seiner Grösse besitzt der Pyrenäen Berghund ein sehr fliessendes Gangwerk, nie,als schwerfällig, sondern im Gegenteil sehr elegant; seine winkelungen elauben ihm eine ermüdungsfreie Bewegung.

N.B.: Rüden müssen zwei offensichtlich normal entwickelte Hoden aufweisen, die sich vollständig im Hodensack befinden.


Zum Begin dieser Seite [top]
 


The Netherlands

Nederlandse Vereniging van Liefhebbers van de Pyreneese Berghond N.V.L.P.H.
Puppy & Rasinformation:
Diny Verhey, Passiebloem 5, 3068 AJ Rotterdam, tel.: + int - (0)10 - 4215218

Pyrenese Berghond

Rasstandaard
Algemeen
Een grote, indrukwekkende en krachtig gebouwde hond, maar met een zekere gratie

Karakter
Karakter en temperament zijn van groot belang. Van nature is de Pyrenese Berghond betrouwbaar, vriendelijk en toegewijd. Alhoewel waakzaam en beschermend voor zijn gezin en/of kudde, is zijn algemeen gedrag kalm, geduldig en tolerant. Hij is eigenzinnig, met een sterke wil, onafhankelijk en iets gereserveerd - terughoudend voor vreemden; maar ook opmerkzaam, moedig, en loyaal tegenover zijn toevertrouwden, zowel mens als dier.
Ook al is de Pyrenese Berghond terughoudend tegenover vreemden, elk teken van schuwheid, nervositeit en agressief gedrag naar mensen toe is uit den boze !

Hoofd
Niet te zwaar in verhouding tot de grootte van de hond. Aan de zijkanten tamelijk plat. De schedel is licht gewelfd. Doordat de achterhoofdsknobbel zichtbaar is, heeft de hersenpan de vorm van een spitsboog. Op het breedste punt is de schedel bijna even breed als lang. Hij sluit zich met een zachte helling aan de snuit aan. De snuit is breed, goed lang en iets smaller aan het uiteinde. Van boven gezien V - vormig met afgesneden punt. De lippen hangen maar weinig over en bedekken net de onderkaak. Ze zijn zwart of voornamelijk zwart, even als het verhemelte. De neusspiegel is helemaal zwart.

Gebit
Moet compleet, gezond en wit zijn. De snijtanden van de bovenkaak staan voor die van de onderkaak, zonder contactverlies. Een tanggebit is toegestaan.

Oren
Aangezet ter hoogte van het oog. Vrij klein, driehoekig van vorm en aan het uiteinde afgerond. Vallen langs het hoofd. Als de hond oplettend is, worden ze iets hoger gedragen.

Ogen
Vrij klein, amandelvormig, met een intelligente en peinzende uitdrukking. Bruin - Amber van kleur. Omgeven door goed gesloten, zwart omrande oogleden. Staan enigzins schuin in het hoofd. De blik is zacht en dromerig.

Lichaam
De hals is sterk en tamelijk kort, en heeft weinig ontwikkelde keelhuid. De schouders staan middelmatig schuin. De schoft is breed en gespierd. De borst reikt niet al te laag, maar is breed en diep. De ribben zijn licht gewelfd. De rug is goed lang, breed en sterk. Het kruis is licht hellend, met tamelijk uitstekende heupen. De buik is nauweliks opgetrokken.

Schouderhoogte: reuen 70 -80 cm, teven 65 -72 cm. Een afwijking van 2 cm daarboven is toegestaan voor zeer getypeerde exemplaren. Gewicht: reuen ongeveer 60 kg, teven ongeveer 45 kg.

Benen
De voorbenen zijn recht, sterk en goed bevederd. Ook de achterbenen zijn bevederd, maar de bevedering is langer en voller dan aan de voorbenen. De dijen zijn gespierd maar niet erg lang. De sprongen zijn breed, droog en middelmatig gebogen. Beide achterbenen hebben dubbele en goedgevormde hubertusklauwen.

Voeten
Niet erg lang. Gedrongen. Enigzins gebogen tenen.

Staart
Vrij lang en volop behaard. Pluimstaart. In rust wordt de staart laag gedragen terwijl de punt opkrult. Als de hond opgewonden is, krult de start over de rug. Hij maakt het " Wiel "

Vacht
Vol behaard. Vlak, vrij lang en zacht. Langer op de staart en rond de hals, waar het licht kan golven. De beharing van de broek is fijner, wolliger en zeer dicht.

Kleur
Wit, of wit met op het hoofd, op de oren en bij het begin van de staart grijze (daskleurige), lichtgele, wolfskleurige of oranje vlekken. Daskleurige vlekken hebben de voorkeur. Enkele vlekken op het lichaam zijn toegestaan.

Bijzonderheden
Gangen: ondanks zijn grootte heeft de Pyrenese Berghond een zeer soepele gang; geen zware, maar juist een elegante loop; door zijn krachtige bouw kan hij zijn gangen lang volhouden.
Fouten: een algemene verschijning die de indruk geeft van plompheid zonder adel of die duidt op een gelijkenis met de Sint-Bernard, Newfoundlander of Leonberger; dikke, slappe, apathische honden, of juist gevaarlijk uitziende honden; te plomp hoofd, te rechthoekig hoofd; te grote schedel; bol voorhoofd; duidelijke stop; onvoldoende pigment op de slijmvliezen; te sterk neerhangende lippen; ronde ogen, te lichte of uitpuilende ogen; kwaadaardige of woeste uitdrukking; gebrek aan pigment op de oogleden; te lange, te brede, gedraaide, geplooide of te hoog aangezette oren; te dunne hals, vrij lange hals, te veel keelhuid; holle rug, bolle rug; opgetrokken buik; rechte sprongen; naar buiten of naar binnen staande benen; te lange en te platte voeten; te weinig behaarde staart of een slecht gedragen staart, te korte of te lange staart, staart zonder pluimen, staart die niet krult bij opwinding, of die in rust juist voortdurend krult; kort of gekroesd haar; ontbreken van de wolharen; vachtkleuren anders dan hiervoor aangegeven.

Fouten die leiden tot uitsluiting:
een neusspiegel die allesbehalve zuiver zwart is; vleeskleurige oogleden; onder- of bovenvoorbijten; ontbreken van hubertusklauwen, enkelvoudige of dubbele atrofische hubertusklauw op de achterbenen; vlekken waarvan het haar zwart is tot aan de haarwortel; monorchisme of cryptorchisme.


Begin van deze pagina
 


 Belgium

C.A.M.P.

 


France

REUNION DES AMATEURS DE CHIENS PYRENEENS

R.A.C.P.

Standard du Montagne des Pyrénées

ASPECT GENERAL : Chien de grande taille, imposant et fortement charpenté, mais non dépourvu d'une certaine élégance.
BREF APERÇU HISTORIQUE : Présent dans les Pyrénées depuis des temps immémoriaux, connu au Moyen Âge et utilisé comme gardien de châteaux, il est mentionné par Gaston Phoebus au XIVe siècle. Déjà apprécié comme chien de compagnie au XVIIe siècle, il connut la gloire à la cour de Louis XIV. La première description détaillée de ce chien date de 1897 dans le livre du Comte de Bylandt. Dix ans plus tard sont créés les premiers clubs de race et en 1923 la Réunion des Amateurs de Chiens Pyrénéens, à l'initiative de M. Bernard SÉNAC-LAGRANGE, fait enregistrer le standard officiel auprès de la S.C.C. Le standard actuel est encore très proche du standard élaboré en 1923, ce sont surtout des précisions qui y ont été apportées.
 
TETE : Pas trop forte en comparaison de la taille. Ses côtés sont assez plats.

REGION CRANIENNE :

CRANE : La largeur maximale du crâne est égale à sa longueur. Il est légèrement bombé du fait de la crête sagittale perceptible au toucher. La protubérance occipitale étant apparente, le crâne en sa partie postérieure a une forme ogivale. Les arcades sourcilières ne sont pas marquées, le sillon médian est à peine perceptible au toucher entre les yeux.

STOP : Il est en pente douce.

REGION FACIALE :

TRUFFE : Elle est entièrement noire.

MUSEAU : Il est large, légèrement plus court que le crâne, s'amenuisant progressivement vers son extrémité. Vu de dessus il a la forme d'un V à la pointe tronquée. Il est bien rempli sous les yeux.

LEVRES : Elles sont peu tombantes et recouvrent juste la mâchoire inférieure. Elles sont noires ou très fortement marquées de noir, ainsi que le palais.

MACHOIRES/DENTS : La denture doit être complète, les dents saines et blanches. L'articulé est en ciseaux (les incisives supérieures recouvrent les incisives inférieures sans perte de contact). L'articulé en tenaille ainsi que les deux pinces inférieures basculées vers l'avant sont admis.

YEUX : Il sont plutôt petits, en amande, légèrement obliques, d'expression intelligente et contemplative et de couleur brun ambré. Les paupières ne sont jamais lâches, elles sont bordées de noir. Le regard est doux et rêveur.

OREILLES : Elles sont placées à hauteur de l'oeil, assez petites, de forme triangulaire, et s'arrondissent à leur extrémité. Elles tombent à plat contre la tête, et sont portées un peu plus haut lorsque le chien est en éveil.

COU : Il est fort, assez court, avec des fanons peu développés.

CORPS : La longueur du corps de la pointe de l'épaule à la pointe de la fesse est légèrement supérieure à la hauteur du chien au garrot. La hauteur du sternum au sol est à peu près égale à la moitié de la hauteur au garrot mais jamais inférieure.

DESSUS : Il est bien soutenu.

GARROT : Il est large.

DOS : Il est de bonne longueur, solide.

REIN : Il est de longueur moyenne.

CROUPE : Elle est légèrement oblique avec des hanches assez saillantes.

FLANC : Il est peu descendu.

POITRINE : Elle n'est pas trop descendue, mais large et profonde. Elle descend au niveau du coude, pas plus bas, sa hauteur est égale ou légèrement inférieure à la moitié de la hauteur du chien au garrot. Les côtes sont légèrement arrondies.

QUEUE : Elle descend au moins à la pointe du jarret. Elle est touffue et forme panache, elle est portée basse au repos, avec son extrémité formant crochet de préférence. Elle se relève sur le dos en s'arrondissant fortement, seule son extrémité touchant le rein (en faisant la roue, « arroundera » selon l'expression des Montagnards Pyrénéens) quand le chien est en éveil.


MEMBRES

MEMBRES ANTERIEURS : Ils sont d'aplomb, forts.

EPAULE : Elle est moyennement oblique.

BRAS : Il est musclé, de longueur moyenne.

AVANT-BRAS : Il est droit, fort et bien frangé.

CARPE : Le poignet est dans le prolongement de l'avant-bras.

METACARPE : Il est légèrement oblique.

PIED : Il est peu allongé, compact, avec les doigts un peu cambrés.

MEMBRES POSTERIEURS : Les postérieurs présentent des franges plus longues et plus fournies que les antérieurs. Vus de derrières ils sont perpendiculaires au sol.

CUISSE : Elle est bien musclée, pas très longue et moyennement oblique, « gigotée ».
Grasset (genou) : Il est moyennement angulé et dans l'axe du corps.

JAMBE : Elle est de longueur moyenne et forte.

JARRET : Il est large, sec, moyennement coudé.

PIED : Il est peu allongé, compact, avec les doigts un peu cambrés.

ERGOTS : Les membres postérieurs portent chacun des ergots doubles et bien constitués. Les membres antérieurs portent parfois des ergots simples ou doubles.


ALLURES : La démarche du chien de montagne des Pyrénées est puissante et aisée, jamais empreinte de lourdeur, le mouvement est plus ample que rapide, et non dénué d une certaine souplesse, ni d'une certaine élégance. Les angulations de ce chien lui permettent des allures soutenues.

PEAU : Epaisse et souple, elle présente souvent des taches de pigmentation sur tout le corps.

ROBE :

POIL : Il est bien fourni, plat, assez long et souple, assez crissant sur les épaules et le dos, plus long à la queue et autour du cou où il peut onduler légèrement. Le poil de la culotte, plus fin et plus laineux est très fourni. Le sous-poil est également bien fourni.

COULEUR : Elle est blanche ou blanche avec des taches d'apparence grise ( poil de blaireau ou louvet) ou jaune pâle, ou orange (« arrouye ») en tête, aux oreilles et à la naissance de la queue et parfois sur le corps. Les taches poil de blaireau sont les plus appréciées.

TAILLE :
Mâles : 70 à 80 cm,
femelles : 65 à 75 cm.
Une tolérance de 2 cm au-dessus est admise pour les sujets parfaitement typés.

DEFAUTS : Tout écart par rapport à ce qui précède doit être considéré comme un défaut qui sera pénalisé en fonction de sa gravité.

ASPECT GENERAL : Aspect général donnant une impression de lourdeur, sans distinction. Chien gras, mou, lymphatique.

TETE : Trop lourde, de forme rectangulaire.
Crâne trop large, front bombé.
Stop trop marqué ou inexistant.
Lèvres trop descendues formant babine.
Pigmentation insuffisante de la truffe, du bord des paupières et des lèvres.

YEUX : Ronds, clairs, enfoncés ou proéminents, trop grands ou trop petits, trop rapprochés ou trop écartés. Troisième paupière visible. Expression dure.

OREILLES : Larges, longues, papillotées, plissées, portées rejetées en arrière, attachées haut.

COU : Grêle, un peu long, ou, au contraire, trop court, donnant l'impression que la tête est dans les épaules. Fanon trop prononcé.

CORPS : Dessus ensellé ou voussé, plongeant, ventre levretté ou tombant.

POITRINE : Poitrail trop large ou trop étroit, côte plate ou, au contraire, en tonneau.

QUEUE : Peu fournie ou mal portée, trop courte ou trop longue, sans panache, ne faisant pas la roue en action, ou la faisant continuellement, même au repos.

MEMBRES ANTERIEURS : Panards ou cagneux.
Angle scapulo-huméral trop ouvert.

MEMBRES POSTERIEURS : Panards ou cagneux.
Jarret droit, ou excessivement angulé.

PIEDS : Longs, plats.

POIL : Court ou frisé, soyeux, mou, absence de sous-poil.

DEFAUTS ELIMINATOIRES :

COULEUR : Autres couleurs que celles indiquées dans le standard.

TRUFFE : D'une couleur autre qu'absolument noire

MACHOIRES : Prognathisme supérieur ou inférieur, ou toute malformation des mâchoires.

YEUX : Ladre aux paupières, oeil jaune.

ERGOTS : Absence d'ergots, ergot simple ou ergot double atrophié aux postérieurs.

TAILLE : En dehors des limites.

N.B. : Les mâles doivent avoir deux testicules d'aspect normal complètement descendus dans le scrotum

 

CHIEN DE MONTAGNE DES PYRENEES
Standard FCI N°137/ 02.04.2001 / F
ORIGINE : France.
DATE DE PUBLICATION DU STANDARD D'ORIGINE EN VIGUEUR: 13.03.2001.
UTILISATION : Chien de protection du troupeau en montagne.
CLASSIFICATION FCI.
Groupe 2 : Chiens de type Pinscher et Schnauzer, Molossoïdes et chiens de montagne et de bouvier suisses.
Section 2.2 : Molossoïdes, type montagne.
Sans épreuve de travail.
 


Switzerland

Club Suisse du Chien de Montagne des Pyrénées

     



top


Italy

Club Amatori Cani dei Pirenei (A.C.P.)
 

Il Cane Da Montagna Dei Pirenei

Preambolo
Per fare la guardia al gregge, alla fattoria o al castello il Montagna dei Pirenei aveva bisogno un tempo di ardimento, di potenza, di ostinazione, d'agilità, die sangue freddo: queste sono quelle qualità che bisogna ancora ricercare e mantenere ai giorni nostri.
Il Montagne deve essere ardito, né timido, né pauroso, né cattivo. Deve essere potente, ma non pesante, perché deve essere nel medesimo tempo adile e forte. E la combinati- one della forza e dell'agilità che conferisce a questo cane la sua andatura e la sua nobilità: piu signore che servitore, il suo sguardo è pieno di dolcezza.

Il Montagna dei Pirenei non è né un mastino né un levriero, è un lupo- molossoide. Infine, se lo standard descrive tutte le parti del cane, non bisogna perdere di vista che è l'armonia di ogni sua parte che fa il bel cane.

Aspetto generale
Quella di un cane di grande taglia, imponente e fortemente costruito, ma non privo di una certa eleganza.
Difetti: aspetto generale che dà impressione di pesantezza, senza distinzione o indicante una rassomiglianza con il Cane San Bernardo, il Terranova o il Leonberger.
Cani grassi, mosci, linfatici o al contrario d'apparenza pericolosa.

Taglia
Maschi : da 70 a 80 cm
Femmini: da 65 a 72 cm
Una tolleranza di 2 cm al di sopra è ammessa per i soggetti perfettamente tipic

Peso
Maschi : circa 60 kg
Femmini : circa 45 kg

Testa
Non molto grande in relazione alla taglia. Le facce laterali della testa sono abbastanza piatte; il cranio è leggermente bombato; essendo la cresta occipitale apparente, il cranio, nella sua parte posteriore è di forma ogivale.
La largezza del cranio nella sua parte maggiore è pressoché uguale alla sua lunghezza. Esso si raccoeda in dolce pendenza a un muso lardo, di buona lunghezza che si restringere verso la sua estremità. Le labbra poco pendenti ricoprono giustamente la mascella inferiore; esso sono nere o fortemente macchiate di nero come il palato. Il tartufo è interamente nero.
Difetti: testa troppo pesante, cranio troppo sviluppato; salto naso-frontale marcato; pigmentazione delle mucose insufficiente; labbra troppo discese; testa di forma rettangolare.
Eliminatore: ogni tartufo di un colore diverso dal nero assoluto.

Occhi
Gli occhi piuttosto piccoli, d'espressione intelligente e contemplativa, sono racchiusi da palpebre serrate, bordate di nero e leggeramente oblique.
Lo sguardo è dolce e sognante.
Difetti: occhi rotondi, troppo chiari o prominenti; palpebre cadanti; espressione cattiva o truce. Mancanza di pigmentazione attorno all'occhio.
Eliminatori: ladre alle palpebre.

Orecchi
Poste all'altezza dell'occhio; abbasranza picole, di forma triangolare.
Difetti: gracile, un po' lungo, giogaia troppo pronunciata.

Denti
La dentura deve essere completa, i denti sani e bianchi. Gli incisivi della mascella superiore ricoprono quelli della mascella inferiore senza mai perdere il contatto. La dentura a tenaglia è ammessa.
Eliminatori: prognatismo inferiore o superiore.

Spalle
Mediamente oblique. Garrese largo e muscolato.

Corpo
Il petto non è troppo disceso, ma largo e profundo. Le costole leggermente arrotondate. Il dorso di buona lunghezza, largo e sostenuto. La groppa leggermente obliqua con anche abbastanza salienti. Il fianco poco disceso.
Difetti: linea del dorso insellata o arcuata cadente verso il davanti. Vente levrettato.

Arti
Gli arti anteriore sono diritti, robusti e ben frangiati. Le frange esistono anche agli arti posteriori, più lunghe e più fornite.
Le cosce sono grosse ma poco discese. I garetti larghi, secchi, medimente angolati.
Gli arti posteriore portano ciascuno degli speroni doppi e ben costituiti.
Difetti: garetto diritto. Appiombo mancino o cagnolo.
Eliminatiori: assenza di speroni; speroni semplici o speroni doppi atrofizzati ai posteriori.

Piedi
Poco allungati, compatti, con la dita un po' arquate.
Difetti: piedi troppo linghi e piatti.

Coda
Abbastanza lunga, folta e formante pennacchio; portata bassa in riposo con l'estremità che forma un uncino; si alza sul dorso girandosi fortemente (facendo la ruota "arroundera" secondo l'espressione dei montanari perenaici) quando il cane è in attenzione.
Difetti: coda poco fornita di pelo o mal portata; coda troppo corta o troppo lunga; senza pennacchio; che non fa la ruota in azione o che la da continuamente, anche in riposo.

Pelo
Ben fornito, piatto; abbastanza lungo e flessibile, più lungo alla coda e attorno al collo dove può essere leggermente ondulato. Il pelo dei calzoni, più fine e più lanosa, è mlto fornito.
Difetti: pelo corto e ricciuto. Assenza di sottopelo.


Mantello
Bianco o bianco a macchie grigie (o pelo di tasso) o giallo pallido o grigio lupo o arancio (Arrouye) sulla testa, alle orecchie e all'attaccatura della coda.Le macchie di pelo di tasso sono le più apprezzate. Alcuni cani portano qulche macchia sul corpo.
Difetti: altri colori oltre a quelli sopra indicati, che denoterebbero degli avvenuti incroci.
Elimlnatori: Macchie di pelo nero fino alle radice.


Andatura
Malgrado la sua taglia, il Cane dei Pirenei ha un'andatura molto sciolta, mai improntata a pesantezza, ma, al contrario, molto elegante; le sue angolature gli permettono andature sostenute.


Difetti eliminatori per i maschi
monorchidismo e criptorchidismo, cioè assenza di un testicolo o di tutti e due.

top


Spain

CLUB ESPAÑOL DEL PERRO MONTAÑA DE LOS PIRINEOS

http://www.cepmp.com/

   

ESTÁNDAR FCI nº 137/02.04.2001/F PERRO DE MONTAÑA DE LOS PIRINEOS


ORIGEN: Francia.

FECHA DE PUBLICACIÓN DEL ESTÁNDAR: 13 de Marzo de 2001.

UTILIZACIÓN:
Perro de protección de rebaños en montaña.

CLASIFICACIÓN F.C.I.:
Grupo 2. Perros de tipo Pinscher y Schnauzer, Molosoides, Perros de Montaña, y de Bouviers Suizos.

BREVE RESUMEN HISTÓRICO:
Presente en los Pirineos desde tiempos inmemoriales, conocido en la Edad Media y utilizado como guardián de Castillos. Es mencionado por Gastón Phoebus en el siglo XIV. Apreciado como perro de compañía en el siglo XVII, conoció la gloria en la corte de Luis XIV. La primera descripción detallada de este perro data de 1897, en el libro del Conde de Bylandt. Diez años después se crearon los primeros clubes de raza, y en 1923 la "Reunión des Amateurs de Chiens Pyrénéens", por iniciativa de M. Bernard Sénac-Lagrange, registró el Estándar oficial ante Sociedad Central Canina El Estándar actual es, sin embargo, muy parecido al Estándar elaborado en 1923, siendo sólo precisiones lo que se han incorporado.

ASPECTO GENERAL:

Perro de gran talla, imponente y de fuerte esqueleto, sin estar desprovisto, no obstante de cierta elegancia.

PROPORCIONES IMPORTANTES:
- La anchura máxima del cráneo es igual a su longitud.
- El hocico es ligeramente más corto que el cráneo.
- La longitud del cuerpo desde la punta del hombro hasta la punta del anca, es ligeramente superior de la altura a la cruz del perro.
- La altura del pecho es igual o ligeramente inferior a la mitad de la altura a la cruz.

COMPORTAMIENTO, CARÁCTER:

Utilizado para garantizar la protección de los rebaños contra los ataques de los depredadores, su selección se ha centrado sobre sus aptitudes para la guarda y la disuasión y su apego con la manada.
Las principales cualidades que resultan son la fuerza y la agilidad, asi como la dulzura y el apego a los que protege.
Este perro de protección tiene una propensión a la independencia y un sentido de la iniciativa que requiere, por parte de su propietario, una cierta autoridad.

CABEZA:
No debe ser muy grande en relación con la talla del perro. Los lados de la cabeza serán más bien planos.

REGIÓN CRANEAL

Cráneo:
La anchura máxima del cráneo es igual a su longitud; el cráneo es ligeramente abombado.
La cresta occipital debe ser aparente, lo que le da al cráneo su aspecto ojival en su parte posterior. Las arcadas sobre las cejas no tienen que marcarse. El surco mediano entre los ojos es apenas perceptible al tocarlo.

Stop:
Tiene que ser en dulce pendiente.

REGIÓN FACIAL
Trufa:
Es enteramente negra.

Hocico:
Es ancho, ligeramente más corto que el cráneo, adelgazando progresivamente cerca de su extremo. Visto desde arriba tiene la forma de V con la punta truncada. El hocico tiene que estar lleno debajo de los ojos, sin depresión.

Labios:
Cuelgan poco y deben cubrir justo la mandíbula inferior. Son negros o muy manchados de negro, así como el paladar.

Mandíbulas y dientes:
La dentadura debe ser completa, los dientes blancos y sanos. El cierre debe ser en tijera (los incisivos superiores recubren los incisivos inferiores sin perder el contacto). El cierre en tenaza, así como que los dos incisivos centrales inferiores basculen hacia delante, están admitidos.

Ojos:
Deben ser más bien pequeños, de forma almendrada, ligeramente oblicuos, de expresión inteligente, contemplativa y de color castaño ambarino. Los párpados no deben estar nunca sueltos, los cuales están bordeados de negro. La mirada es dulce y soñadora.

Orejas:
Implantadas al mismo nivel de los ojos, más bien pequeñas, de forma triangular, deben redondearse en su punta y caer planas a ambos lados de la cabeza. Cuando el perro se muestra atento debe llevarlas algo más altas.

Cuello:
Fuerte, más bien corto y con la papada poco desarrollada.

TRONCO
Cuerpo:
La longitud del cuerpo desde la punta de los hombros a la punta de las ancas es ligeramente superior a la altura del perro a la cruz.

Parte superior:
Tiene que ser firme.

Cruz:
Ancha.

Dorso: De buena longitud y sólido. Riñones: De longitud mediana.

Grupa:
Ligeramente oblicua, con las ancas más bien prominentes.

Ijadas: Poco descendidas.

Pecho:
No demasiado bajo, paro ancho y largo. Desciende al nivel del codo, no más bajo, su altura es igual o ligeramente inferior a la mitad de la altura del perro a la cruz, Las costillas son ligeramente redondeadas. La distancia entre el suelo y el esternón es, por lo menos, igual a la mitad de la altura del perro a la cruz.

Cola:
La longitud de la cola estirada debe llegar, al menos, a la punta de los corvejones. Larga y tupida. En reposo debe llevarla baja con su extremo, preferentemente en forma de gancho. En estado de alerta debe recogerla sobre el dorso, tocando

EXTREMIDADES
Miembros anteriores:
Son rectos, aplomados y fuertes.

Hombros:
Tienen que ser medianamente oblicuos.

Brazo:
Musculado y de longitud media.

Antebrazo:
Derecho, fuerte y con flecos.

Carpo:
El puño tiene que estar en la prolongación del antebrazo.

Metacarpo:
Ligeramente oblicuo.

Pies:
No deben ser muy largos, pero sí compactos, con los dedos un poco arqueados.

Miembros posteriores:
Presentan flecos más largos y más tupidos que los anteriores. Vistos desde detrás, son perpendiculares al suelo.

Muslos:
Tienen que estar musculados, no demasiado largos y medianamente oblicuos "perneados".

Rodillas:
Medianamente anguladas y en el eje del cuerpo.

Piernas:
De longitud mediana y fuerte.

Jarretes:
Largos, secos y medianamente acodados.

Espolones:
Cada una de las extremidades posteriores debe presentar un doble espolón totalmente formado. Las extremidades anteriores presentan, algunas veces espolones simples o dobles.

MARCHA-MOVIMIENTO:
El movimiento del perro, a pesar de su talla, debe ser fácil, sin apariencia de pesadez, es decir, muy elegante. El paso es más amplio que rápido y corto. Sus angulaciones deben permitir llevar una marcha sostenida.

PIEL:
Gruesa y flexible, presenta, normalmente manchas de pigmentación sobre todo el cuerpo.

MANTO
Pelo:
El pelo debe ser espeso, liso, bastante largo y flexible. En la cola y en el cuello será más largo, incluso ligeramente ondulado. La cara posterior de los muslos debe presentar faldones muy tupidos de pelo más fino y lanoso. El subpelo es igualmente tupido.

Color:
El mando debe de ser de color blanco o blanco con manchas grises (pelo de tejón), amarillo pálido, de color lobuno o naranja, en la cabeza, orejas y nacimiento de la cola. Algunos ejemplares presentan manchas en el cuerpo. Las manchas de color tejón son las más apreciadas.

TALLA:
- Machos: 70 a 80 cm. a la cruz.
- Hembras: 65 a 75 cm. a la cruz.

En los ejemplares perfectamente proporcionados se tolera que puedan superar la altura máxima en dos centímetros.

DEFECTOS

Toda desviación a lo anteriormente descrito es considerada un defecto que será penalizado en función de su gravedad.

Aspecto general:
Pesado, desgarbado y sin distinción. Perro gordo, sin energía y linfático.

Cabeza:
- Cabeza pesada, de forma rectangular.
- Cráneo demasiado ancho y frente abombada.
- Stop muy marcado o inexistente.
- Labios descendidos formando belfo.
- Pigmentación insuficiente en la trufa, en el borde de los párpados y en los labios.

Ojos:
Redondos, claros, hundidos o prominentes, demasiado grandes o pequeños, demasiado juntos o separados. El tercer párpado visible. Expresión dura.

Orejas:
Anchas, largas, mariposadas, plegadas. Implantadas muy altas o muy traseras.

Cuello:
Delgado, débil, un poco largo o, por el contrario, demasiado corto, dando la impresión de que la cabeza está en los hombros. La papada muy pronunciada.

Cuerpo:
Dorso ensillado o encarpado. Vientre agalgado o caído.

Pecho:
Demasiado ancho o demasiado estrecho. Lados planos o, por el contrario, en tonel.

Cola:
Cola poco poblada o mal llevada, muy corta o demasiado larga, sin penacho, que no se enrosca cuando el animal está en acción o que está permanentemente enroscada, incluso en reposo.

Miembros anteriores:
Miembros zambos o en tonel. Ángulo escápulo-humeral demasiado abierto.

Miembros posteriores:
Miembros zambos o en tonel. Corvejones rectos.

Pies:
Largos y planos.
Pelo: Pelo corto u ondulado, sedoso o suave, ausencia de subpelo.

DEFECTOS ELIMINATORIOS

Color:
Otros colores que los indicados en el estándar.

Trufa:
De un color que no sea negro.

Mandíbulas:
Prognatismo superior o inferior, o cualquier malformación de las mandibulas.

Ojos: Párpados roñosos, tiñosos, ojos amarillos.

Espolones:
Ausencia de espolones, espolón simple o espolón doble atrofiado en los posteriores.

Talla: Fuera de límites.

NOTA: Los machos deben tener dos testículos de apariencia normal, completamente descendidos en el escroto.

top


 



This page is part of the Great Pyrenees Connection Web Site and was first published: 4 Dec. 1995
(c)- copyright & web design - by: U. Hock - Henschke, The Netherlands